دسترسی ها

سایه گیلان- ابراهیم نیازمند: در سال‌های اخیر، ارتش جمهوری اسلامی ایران با تمرکز بر رویکردهای مردم‌محور، چهره‌ای تازه از مفهوم «سربازی در خدمت ملت» ارائه داده است. در این میان، نام امیر سرتیپ ولی رحمانی، از فرماندهان فعال در حوزه‌ی طرح و برنامه و نیز محرومیت‌زدایی ارتش، بیش از دیگران با این نگاه انسانی گره خورده است.

رحمانی از جمله فرماندهانی است که خدمت به مردم را نه وظیفه‌ای اداری، بلکه بالاترین درجه‌ی سربازی می‌داند. او در سخنرانی‌های خود بارها تأکید کرده است: «شادی مردم، بزرگ‌ترین افتخار یک سرباز است.» چنین نگاهی، نشان از نوعی تحول فرهنگی در بدنه‌ی ارتش دارد؛ تحولی که هدف خود را تنها در دفاع نظامی جست‌وجو نمی‌کند، بلکه به دنبال ارتقای کیفیت زندگی در مناطق محروم و کم‌برخوردار کشور نیز هست.

فعالیت‌های رحمانی در قالب قرارگاه محرومیت‌زدایی ارتش، در استان‌هایی مانند گیلان، خراسان و سیستان‌وبلوچستان، نمود روشنی از این رویکرد است. در این مناطق، ارتش با اجرای پروژه‌های زیربنایی نظیر ساخت جاده‌های روستایی، تأمین آب آشامیدنی، بازسازی مدارس و خانه‌های آسیب‌دیده، به معنای واقعی کلمه به یاری مردم آمده است.

تحلیل‌گران مسائل اجتماعی معتقدند که حضور چهره‌هایی مانند امیر سرتیپ رحمانی، نشانه‌ی درک عمیق‌تری از مسئولیت اجتماعی نیروهای مسلح است. ارتش در نگاه این نسل از فرماندهان، صرفاً نیروی دفاعی نیست؛ بلکه نهادی است که امنیت را از دل خدمت، محبت و همدلی با مردم جست‌وجو می‌کند.

چهره‌ی آرام، رفتار متین و لحن صمیمی امیر رحمانی، تصویری از یک فرماندهی «پدرانه» ارائه می‌دهد؛ کسی که در کنار اقتدار نظامی، به انسانیت وفادار مانده است. شاید تاریخ رسمی ارتش، از سوابق رزمی و فنی او سخن چندانی نگوید، اما در حافظه‌ی مردمی که به لطف تلاش نیروهایش، مدرسه یا درمانگاه جدیدی یافته‌اند، نام او با احترام و اعتماد همراه است.

در نهایت، امیر سرتیپ ولی رحمانی را می‌توان نماد نسلی از فرماندهان دانست که باور دارند قدرت واقعی ارتش در دل‌های مردم نهفته است. نسلی که نشان داده‌اند اقتدار، بی‌رحمی نمی‌خواهد؛ بلکه بر پایه‌ی انسانیت و خدمت استوار می‌ماند.